Głód

Pewnego razu Jezus przechodził w szabat wśród zbóż. Uczniowie Jego, odczuwając głód, zaczęli zrywać kłosy i jeść. Gdy to ujrzeli faryzeusze, rzekli Mu: «Oto Twoi uczniowie czynią to, czego nie wolno czynić w szabat».
A On im odpowiedział: «Nie czytaliście, co uczynił Dawid, gdy był głodny, on i jego towarzysze? Jak wszedł do domu Bożego i jadł chleby pokładne, których nie było wolno jeść jemu ani jego towarzyszom, tylko samym kapłanom? Albo nie czytaliście w Prawie, że w dzień szabatu kapłani naruszają w świątyni spoczynek szabatu, a są bez winy? Oto powiadam wam: Tu jest coś większego niż świątynia. Gdybyście zrozumieli, co znaczy: „Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary”, nie potępialibyście niewinnych. Albowiem Syn Człowieczy jest Panem szabatu».
(Mt 12, 1-8)

Będąc z Jezusem, można odczuwać głód.

Wydaje się to dziwne: od razu przychodzi na myśl rozmnożenie chleba – ale to dopiero przed uczniami. Na razie chodzą za Nim, słuchają, patrzą na uzdrowienia, na cuda – i są głodni.

I myślę sobie, że może tak bardzo chcieli być blisko Niego, że głód, pragnienie, zmęczenie schodziły na drugi plan. Że byli aż tak Nim zafascynowani, że woleli mimo szabatu jeść ziarno z kłosów, niż zostawić Go i szukać czegoś sensownego do jedzenia. Nie chcieli stracić ani chwili z Nim.

Może już wiedzieli, że głód tęsknoty za Jezusem jest o wiele gorszy niż ten zwykły, fizyczny głód.

Marta

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s