O bogactwie łaski

Ktoś z tłumu rzekł do Jezusa: „Nauczycielu, powiedz mojemu bratu, żeby się podzielił ze mną spadkiem”. Lecz On mu odpowiedział: „Człowieku, któż Mnie ustanowił nad wami sędzią albo rozjemcą?”

Powiedział też do nich: „Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, bo nawet gdy ktoś ma wszystkiego w nadmiarze, to życie jego nie zależy od jego mienia”. I opowiedział im przypowieść: „Pewnemu zamożnemu człowiekowi dobrze obrodziło pole. I rozważał w sobie: „Co tu począć? Nie mam gdzie pomieścić moich zbiorów”. I rzekł: „Tak zrobię: zburzę moje spichlerze, a pobuduję większe i tam zgromadzę całe moje zboże i dobra. I powiem sobie: Masz wielkie dobra, na długie lata złożone; odpoczywaj, jedz, pij i używaj!” Lecz Bóg rzekł do niego: „Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie; komu więc przypadnie to, co przygotowałeś?” Tak dzieje się z każdym, kto skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty u Boga”.
(Łk 12, 13-21)

Właściwie wiemy, że bardziej liczy się „być” niż „mieć”. Wspominany dziś w liturgii św. Jan Paweł II powtarzał to często, mówiąc o cywilizacji miłości. Powtarzał: „Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi.”
Ale prawda jest taka, że lubimy też „mieć”.
Choć Jezus wybrał ubóstwo, nie ma w samym byciu bogatym niczego złego. Zamożność może być efektem pracy, wysiłku, zaangażowania, zaradności, realnej troski o najbliższych. To przecież dobre i ważne.
Problem zaczyna się wtedy, gdy wszystko zaczniemy mierzyć zamożnością. Kiedy ważniejsze od tego, kim jestem, staje się to, co mam i ile mam. Ewentualnie – ile mają inni i co ja mogę zrobić, by zyskać więcej od nich.
Łatwo się w tym wszystkim pogubić.
W polskim tłumaczeniu zamożny człowiek planując rozbudowę spichlerzy stwierdza, że gdy to zrobi, powie „sobie”, że czas na jedno wielkie świętowanie.
Po grecku, zamiast: „powiem sobie” jest: „powiem duszy mej”.
A przecież dusza nie „rośnie” razem z majątkiem. Ubogacić ją może tylko łaska Boża. Jedynie łaska może dać duszy „wszystko” i „na zawsze”.
Pieniądze i inne dobra materialne mogą życie ułatwić. Ale tylko bogactwo łaski Bożej może je na wieczność uszczęśliwić.
Małgorzata

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s