Retoryczne

Składajcie Bogu dziękczynną ofiarę

Przemówił Pan, Bóg nad bogami,
i wezwał ziemię od wschodu do zachodu słońca.
«Nie oskarżam cię za twoje ofiary,
bo twe całopalenia zawsze są przede Mną».

«Czemu wymieniasz moje przykazania
i na ustach masz moje przymierze?
Ty, co nienawidzisz karności,
a słowa moje odrzuciłeś za siebie?»

«Zasiadłszy, przemawiasz przeciw bratu,
znieważasz syna swej matki.
Ty tak postępujesz, a Ja mam milczeć?
Czy myślisz, że jestem podobny do ciebie?
Skarcę ciebie i postawię ci to przed oczy».

(Ps 50, 1bcd i 8. 16b-17. 20-21)


Ty tak postępujesz, a Ja mam milczeć? – pyta mnie dziś Bóg, całkiem retorycznie.

Tak, niejedno mam na sumieniu.
Wiem, co to znaczy złamać przykazania.
Umiem odwrócić głowę, gdy On się do mnie zwraca i zatkać uszy, gdy coś do mnie mówi.
Potrafię upokorzyć człowieka, którego On prosił nazywać bratem.

Dobrze, że Bóg zadaje mi retoryczne pytania.
Dobrze, że nie milczy, nawet gdy ja zaciskam przed Nim usta.
Dobrze, że potrafi znieść moją niewdzięczność i przyjąć moją wdzięczność, do której tylko On – przebaczający do końca – może mnie wreszcie wychować.

Małgorzata

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s