Nie zginąć w natłoku

Gdy grzechy wspomnisz, któż się z nas ostoi?

Z głębokości wołam do Ciebie, Panie,
Panie, wysłuchaj głosu mego.
Nachyl swe ucho
na głos mojego błagania.

Jeśli zachowasz pamięć o grzechach, Panie,
Panie, któż się ostoi?
Ale Ty udzielasz przebaczenia,
aby Ci służono z bojaźnią.

Pokładam nadzieję w Panu,
dusza moja pokłada nadzieję w Jego słowie,
dusza moja oczekuje Pana.
Bardziej niż strażnicy poranka
niech Izrael wygląda Pana.

U Pana jest bowiem łaska,
u Niego obfite odkupienie.
On odkupi Izraela
ze wszystkich jego grzechów.

(Ps 130, 1b-2. 3-4. 5-7a. 7b-8)


Ostatnio bardzo często wydaje mi się, że Bóg stawia mnie przed konkretnymi próbami. Czasami mam nawet wrażenie, że dostaję na tacy gotowe możliwości… tylko która z nich jest właściwa? Wybór między tym co dobre, a tym co złe, bywa wyzwaniem.

Grzech jest również wyborem.
Świadomym i dobrowolnym wyborem każdego z nas.

Jeżeli Bóg chciałby się tylko na tym zatrzymać, nie odezwałby się już nigdy do mnie.

Ale On się na tym nie zatrzymuje.
Otrzymujemy od Niego wielki dar: przebaczenie. To jest coś więcej niż powiedzenie przez Boga: ok, zapominam wszystkie twoje grzechy. Przebaczenie – to narodziny na nowo w relacji z Nim. Dostajesz kolejną szansę na to, żeby nie zginąć w natłoku swoich grzechów.

ks. Marek

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s